امین السلام فضل بن حسن طبرسى مؤلف تفسیر معروف مجمع البیان در سبزوار مى زیست و در سال 548 یا 542 قمرى از دنیا رفت و قبر شریفش در مشهد مقدس (روبروى خیابان طبرسى) است.

معروف است كه در تخریب اطراف حرم مطهر حضرت رضا(علیه السلام) كه در چند سال قبل صورت گرفت قبر علامه طبرسى ویران شد. شاهدان عینى دیدند كه پیكر مقدس او با اینكه حدود هشت قرن و نیم از رحلت او مى گذشت،همچنان تر و تازه مانده است.


یکی از حكایتهاى مشهورى كه به مرحوم طبرسى نسبت مى دهند این است که زمانى سكته سنگین بر او عارض شد به گونهاى كه بى حركت به زمین افتاد. بستگان و حاضران که تصور می كردند وی از دنیا رفته است(با توجه به اینكه وسایل طبى در آن زمان، بخصوص در قریهاى مثل سبزوار نبود.) بدن او را غسل دادند كفن كرده و دفن نمودند و طبق معمول به خانه هایشان باز گشتند.

ناگهان او در درون قبر، به هوش آمد ولى خود را در قبر یافت. متوجه خداى مهربان شد و نذر كرد هر گاه از آن تنگناى قبر تاریك، نجات پیدا كند و سلامتى خود را باز یابد كتابى در تفسیر قرآن تألیف نماید.

از حُسن اتفاق كفن دزدى تصمیم گرفته بود قبر او را نبش كند و كفن او را بدزدد.چون كفن دزد قبر را خراب كرد و خشتهاى قبر را برداشت و بند كفن را گشود علاّمه دست او را گرفت. وى سخت ترسید. سپس علاّمه با او سخن گفت امّا او بیشتر ترسید.علاّمه ماجرا را به او بازگو نمود و گفت: مترس! سپس كفن دزد علامه طبرسى را به دوش گرفت و او را به منزلش برد.علامه كفن خود به او داد و اموال بسیارى را به كفن دزد داد و او به دست ایشان توبه كرد.سپس علامه به نذر خود وفا كرد و تفسیر گرانقدر مجمع البیان را كه در ده جلد است به عربى نوشت.

با اندکی تصرف از: چهل داستان از عظمت قرآن كریم

گروه اول در زمان ذکر خداوند ، به فکر کار و کسب و تجارت نیز بودند...

گروه دوم در زمان کار و تجارت نیز به فکر خداوند مشغول بودند ...

گروه اول بی نیازی را در ثروت جستند و نيافتند...

گروه دوم بی نیازی را در قناعت نهادند و یافتند ...

گروه اول دنیا را مثل خانه خود پنداشتند و شبانه روز برای آن کوشیدند ...

هدف اينان زندگي بهتر در دنيا بود...

اما گروه دوم دنیاشان را آباد کردند مانند نردبام پای برآن گذاشتند اما پایبند آن نمی شوند ...

هدف اینان زندگی برتر از دنیا بود ...

گروه اول نعمت زیاد را با شکایت پاسخ گفتند و نعمتشان نقصان یافت ...

در حالیکه گروه دوم بر اندک نعمت شکر گفتند و نعمتشان افزون شد ...

گروه اول رفتارشان با خودشان و دیگران یکسان نبود ...

اما گروه دوم هر چه بر خود می پسندیدند بر دیگران هم می پسندیدند ...

گروه اول ناخرسندان هستند ...

و گروه دوم خوشبخت ها ...

و گروه سوم ! گروهی بین این دو هستند:

 که گاهی خوشبختی را تجربه کرده اند و گاهی ناخرسندی را ...