آن را که آرزو می کنیم  نمی توانیم بشناسیم  و آن را که می شناسیم نمی توانیم به هنگام ضرورت در کنار خود داشته باشیم . باب محفل اصحاب فکرت و بزرگان ذوق وذکاوت برای عامه ی مردم جز در لحظات محدود  یا موارد نادر بسته است .ممکن است  بخت با ما یار شود و بتوانیم  از دانشمندی پرسشی کنیم و پاسخی شوخ طبعانه دریافت داریم یا به افتخار مصاحبه ای کوتاه با وزیری نایل آییم و یا نگاه محبت آمیز  بزرگی را به سوی خود معطوف داریم و این لحظات کمیاب را پیوسته از دل و جان  آرزو می کنیم و سالها عمر و اندیشه و ذوق  و احساس خویش را  در راه افزایش  این لحظات  گرانبها صرف می کنیم .

 در حالی که درهای مجمعی از مردمان شریف  و مهربان پیوسته به روی ما  گشوده است  مردمی که  هر اندازه بخواهیم برایمان صحبت می کنند  و هرگز نمی پرسند به کدام مقام و حرفت تعلق داریم . مردمی که از دل سخن می گویند و برای بیان اندیشه و احساس بهترین کلمات را می جویند اما

اما تنها بدان علت که  این مردم  را بسیار می توان  یافت  و افراد آن را  می توان ساعت ها  در انتظار ملاقات خویش  نگه داشت  سلاطین و رجال بزرگی که به جای بار دادن با شکیبایی  منتظرند که به حضور ما بار یابند  و در آن اتاقک های تنگ دربین  قفسه های کتابخانه ی ما به انتظار ایستاده اند ، ما هیــــچ  رغبتی  به مصاحبت آنها نشان نمی دهیم و  شاید  تمام روز به کلمه ای از سخنان آنها گوش نمی سپاریم ....

 

 

---